
Especialmente esta semana hemos querido unir poesía y música, nuestras aportaciones en el blog, como pequeño homenaje a nuestro querido amigo Karmelo, que nos ha dejado.
Estamos tristes, muy afectados… hay momentos en nuestra existencia que creemos que la vida es injusta, te has ido muy pronto, demasiado pronto y nos has privado de tu compañía.
Pero queremos darte las gracias, gracias por estar ahí, por abrirnos la puerta de tu casa, esa misma que levantaste con tus manos, y acogernos con tanto cariño y naturalidad. Hemos tenido la suerte de conocerte y recibir tu amistad.
Nos has hecho conocer tu trabajo, tu forma de vida, que como “urbanitas” envidiamos, tu tierra que hemos acabado apreciando y disfrutando tanto como si fuera la nuestra.
Nos has enseñado una manera especial de ver la vida, la tuya, disfrutar con esas pequeñas cosas que muchas veces pasan desapercibidas por corrientes, pero tan importantes…..una charla, recoger endrinas, contemplar los campos, apreciar los montes, tus animales que tanto querias y que hemos aprendido a mirar con otros ojos, hasta echar unos “orujos”…., todo era distinto contigo.
Tu persona emanaba tranquilidad, bondad, simpatía, honestidad, sinceridad… era un placer poder gozar de tu compañía y amistad. Aunque no hiciera mucho tiempo que nos conocíamos, ya ocupabas un lugar muy especial en nuestras vidas.
Ciertamente estas vivencias han sido compartidas y acompañadas por ti Maitina, y que esperamos seguir compartiendo.
Cuestan salir las palabras, pero lo que si es cierto es que estos recuerdos nos van a servir para retener tu presencia en nuestro pensamiento para siempre.
Beti Karmelo nahi izango zaitugu / T’estimarem sempre Karmelo.
Pilar / Joan-Carles
Clika aquí para oír la canción:
Memorian
Canta: Gontzal MendibilTe vas en un vuelo de viento claro,
más allá de las estrellas, hacia el infinito.
Te busco y no estás. Te vivo dentro de mi ser.Te veo sonriente en el páramo donde florecen las rosas.
Tu huida nos ha vaciado, y hoy tu silencio nos invade.
Y te tengo tan cerca, y tan lejos,
eres como una hoja que vuela el viento.Las estrellas nos alumbran.
Eres nuestra memoria, nuestro tizón.La vida y la esperanza están llenas de recuerdos.
Dinos cómo te va, dinos si hay
amaneceres claros allí donde tú estás.Te busco y no estás, y no puedo con esta desazón.
La luz es oscura, la vida aflicción.
Los destellos del sol son tan nimios.Dime si se puede soñar. Dime si sientes felicidad.
Columnas de humo que surgen del surco como
palmo de tierra. El calor del sol se ha esfumado,
se ha ido muy lejos, muy lejos.Te tengo tan cerca, y tan lejos. Estamos diligentes.
Tu huida nos ha vaciado, y hoy nos invade tu silencio.En la memoria, tu sonrisa.
En la memoria, tus ojos.
En la memoria, tu gesto.
En la memoria, tu ser.
En la memoria te vivimos.
En la memoria, en tu espera.
En la memoria, enredada en ti.
En la memoria por siempre.
Haize argi baten boladan zoaz, mugaz bestalde,
izaren gora. Bilatzen zaitut eta ez zaude,
bizitzen zaitut muinaren barne.Larrosak sortzen diren larrean
ikusten zaitut zeure barrean.Zure joanak bilustu gaitu,
ta isiltasunak dario egun.
Eta hain gertu ta hain urrun zaitut,
hegaka doan, hostoa zaigu.Izarrak ari dira argitzen,
ilenti zara, gure oroimen.Oroitzapenez bete izan dut, bizitza ta itxaropena,
esaidazu zelan doakizun,
goiztiri ederrik zauden hortan ba ote dagoen?Bilatzen zaitut eta ez zaude,
ta egonezin hau ehutsi ezin dut.
Argia ilun, bizia samin;
eguzki izpiak hain dira urri.Esaidazu amets egin daitekeen,
zorionik han somatzen ote den.Lur barruko ke-adarra, errotik sortzen dan arra.
Eguzkiaren sugarra aldendu da, urrunera, urrunera.Hain bertan, ta hain urrun zaitut.
Hain gaude, zure aiduru. Zure joanak bilustu gaitu.
Ta isiltasunak dario egun.Ta memorian, zure irria.
Ta memorian, zure begiak.
Ta memorian, zure keinua.
Ta memorian, zure izatea.
Ta memorian, bizi zaitugu.
Ta memorian, zure aiduru.
Ta memorian, zaitut katigu.
Ta memorian, izango zaitut.


dissabte, 27 març 2010 at 14:25
gracias , Karmelo
dissabte, 27 març 2010 at 15:13
es muy bonito
gracias
dissabte, 27 març 2010 at 15:52
Un placer conocerte y quererte, karmelo
dissabte, 27 març 2010 at 18:57
Pilar y Joan-Carles, vuestra descripción de Karmelo es exacta, parece que lo conociérais desde hace muchos años. Era así, bastaba poco tiempo para entrar en su vida; su puerta estaba siempre abierta. Estupenda elección de la canción, inmejorable; la foto lo retrata con su fuerza y su sencillez. Gracias por vuestro homenaje a mi único cuñado. Y gracias a ti, Karmelo, por tu ayuda y tu enseñanza constantes. Vuela libre en las alturas de tus amadas peñas…
dissabte, 27 març 2010 at 21:25
Solamente agradecer a la vida el darme la oportunidad de conocer a Karmelo. Te has ido, pero has quedado impregnado en todos los que te queremos.
dissabte, 27 març 2010 at 21:50
Karmelo ha sido una suerte el haberte conocido, gracias por haber existido.
Pilar y Joan-Carles una exposición muy bonita, estoy de acuerdo con vosotros.
Maitina estamos contigo.
diumenge, 28 març 2010 at 7:33
Karmelo, te sigo sintiendo aquí. Ciertas personas cuando se van… se llevan un trocico de los que nos quedamos. En tu sobrino Mikel acaricio y admiro la luz, ternura y fuerza que tu representas.
¡Beti aurrera!
Agur Karmelo, agur.
diumenge, 28 març 2010 at 9:36
Gracias Karmelo por lo que me has enseñado, es semilla fértil que ahora me compromete, aún más, para llevarlo adelante.
diumenge, 28 març 2010 at 10:56
Solo te conocia por referencias de tu hermana Begoña,pero hay veces que con solo mirar a la cara a alguien sabes lo que hay dentro…. tenias muchas personas que te querian,a las que les has dejado un fantastico legado y me parece precioso lo que te han escrito……..”Descansa en paz”.
dilluns, 29 març 2010 at 10:17
Nos acordamos mucho de Karmelo, disfrutamos de su simpatía y acogida al estar en su casa rural.
Transmitía su amor por la naturaleza.
Lo siento mucho un gran recuerdo desde su casa del árbol.
dilluns, 29 març 2010 at 12:20
siento mucho que ya no esté, os quiero mucho maitina. Betiarte
dilluns, 29 març 2010 at 16:12
Me uno a vuestra tristeza de amigos de siempre. La última vez que hablé con Karmelo en su movil me dijo que le estaba cortando las uñas a una oveja, le dije que le iba a mandar a mi hijo este verano para que le ayudara con las vacas pero que le tendria que enseñar a ordeñarlas porque mi hijo Jondy es un poco vago, nos reimos…Yo aquí en Nelson -Inglaterra y él por Nafarroa. Lástima no estar más cerca!!! para abrazaros en la pena como cuando lo haciamos con la alegria de vivir momentos unidos. Beti lagunok Hasta siempre Karmelo
dimarts , 30 març 2010 at 14:38
Gracias, muchísimas gracias Pilar y Joan Carles. Todo un regalo esto que habeis preparado con tanto amor.Gracias por el profundo cariño que destilais hacia él.Nos suaviza la pena gestos como este vuestro.Gracias por este hermoso regalo que siempre guardaré.
Y a tí Karmelo, todo lo que tú sabes que te quiero. Y gracias por TODO TU SER para con tod@s.Nos encontraremos.Paz, Paz y Paz para tí. Que estés ” en buenas manos”.Así lo espero.Tu hermana Begoña.
dimecres, 31 març 2010 at 12:23
Allá donde estés estará nuestro corazón
, aunque ahora esté triste y le falte un trocito
lo llenaremos de tu recuerdo.
DESCANSA EN PAZ KARMELO
dimecres, 31 març 2010 at 22:29
La descripción de Karmelo que han hecho Pilar y J.C. es fantástica para conocer a una persona. Luego, al ver su foto te dices: Yo lo conocía…, aunque no había tenido esa suerte: tiene los rasgos, el gesto, su cara, que son reflejo de una persona noble, entera y cabal. Siento no haber comentado con el tantas cosas que teníamos en común.
Recibe el abrazo del Padre Karmelo.
dilluns, 5 abril 2010 at 15:40
No lo conocia,pero me he emocionado.La cancion,lo xepresa muy bien.Ya sabes que puedes contar,conmigo,Un abrazo,para toda la familia.Anabel
dimecres, 7 abril 2010 at 11:25
Esker mila, Pilar, JuanCarles, habeis puesto palabras al sentimiento de muchos de los que queríamos a Karmelo. En vuestras palabras esta reflejado el ser de nuestro amigo, compañero. Gracias por que en estos momentos hay veces que no encontramos las palabras para poder expresar el dolor, para poder contar lo que ha supuesto la perdida y vosotros le habeis puesto palabras, sitio, música. Yo me he visto reflejado en todo lo que contais. Gracias una vez mas.
Eta eskerrak zuri, Karmelo, joan eta ondoan ere elkartu egiten dituzulako-gaituzulako. Ongi zenekizun bezala, uzta izaten da ereiten denaren ondorioa; jasotzeko, erein behar da. Hauxe duzu uzta parte bat, zure ereile izate hori. Esker mila (eta bat gehiago)
Tira, Karmelo, incluso despues de dejarnos sigues haciendo de puente (Sumo Pontífice, diría yo), de lugar común de buena gente. Como decías “todo lo que va vuelve”. Gracias mil (y una mas)
Psta: Y yo que pensaba que conocía todo el “hit parade” euskaldun, me he encontrado esta perla de Gotzal Mendibil (jo, Karmelo estará contento, ademas del ” Kapitalismoa dakarren…” ahora tenemos otra perla para el repertorio). Molt Gracies.
dilluns, 19 abril 2010 at 16:59
Gracias Karmelo, por regalarnos tu tiempo, por compartir tu vida con nosotros, por tus sabios consejos, porque desde que te conocimos te has hecho querer .Hasta siempre Karmelo, beti gogoan izango zaitugu. Maitina, aqui estamos para lo que necesites,
muxus
dijous, 29 abril 2010 at 20:57
Agur guztioi,
Soy una amiga de la adolescencia de Karmelo, alias “Ceferino el pueblerino” por aquello de su afición al campo entre tanto urbanita. He sentido muchísimo su muerte de la que me he enterado tarde. La vida nos había llevado por caminos distintos y hacía muchos años que no le veía pero nunca te imaginas que ya no le vas a ver más.Yo le tenía mucho aprecio, era muy divertido y siempre se estaba a gusto con él.
Agur betiko Karmelo,
divendres, 30 abril 2010 at 9:50
iup, Karmelo!Aspaldiko! ez haiz jada nitaz goatuko, neu ere hirekin ahaztua nenbilean. Baina hor hengoan nire memorian. Hire lagunek idatzia irakurtzean eta hire aurpegia ikustean etorri zaidak hire oroitzapena bapatean, samina barru barrura, sentimendu soil osoa. Horixe bait hintzean hi, inguruan barreiatzen huan sentimendu atsegina, gozoa, gertukoa, benetazkoa, etxekoa.
Etzekiat hik Gandiaga ezagutu ote huan. Berari idatzi eta abestu zioan Gontzal Mendibilek abesti zoragarri hori. Hire oroimenerako aukeratu duenak bete betean asmatu dik. Gandiaga nahiko gertutik ezagutzeko aukera izan nian garai batean. Ez zineten izakera berekoak, baina heu bezala bere inguruko lurrari itsatsia bizi huan, zainak lurpean balitu bezala, handik jan-edanez, haren gose-egarriz, zuhaixka, aitz, enbor, goroldio, elorri, hagin, lizar, urritz, makil, artzai, istorio, olerki, kantu, zozo, kuku,isiltasun, haize, heze, behelaino, oskorri, ilunabar, negu,… natural natural naturarekin maiteminez lotua.
Niretzat, heu ere hor izango haiz beti, izaki txiki guzti hoietan. Karmelo, maitagarria izan haiz, besarkada betirakoa.
Luix.
“Bazoaz eta ez dakit zer sentitzen dotan
zu joatean
-neure biotza zear ete zoaz?
Ez dakit zer gura dotan
itzi dozun gomutagarrian.” (Bitoriano Gandiaga)
divendres, 30 abril 2010 at 12:32
Karmelo in memorian dice el blog que Pilar y Joan-Carles con tanto mimo y gusto han abierto en la red para que todos lo compartamos. Mila esker! todo un detalle por vuestra parte.
Yo, ahora que mi presencia por casa Monaut está siendo más frecuente, me he dado cuenta de dos cosas.
La primera es que eras, Karmelo, una persona muy querida. El dolor, las lágrimas y la tristeza que ha producido tu muerte los he visto tan palpables y tan auténticos en tanta gente que algo del amor debía de rodear tu persona. Solo alguien que emana querer puede resultar querido. ¡Qué se pregunten aquellos que son odiados o temidos por qué lo son! Y es que tu querer era muy particular, porque empezaba por una pasión hacia tu entorno, a esos valles en los que has vivido, a esos animales que has criado y a esos otros que has contemplado emocionado, como aquel tejón que llevaste casa. Ése eras tú y esa pasión, ese deseo y ese saber estar con tu hábitat nos cautivaban a quienes te hemos tratado. Nos encontrábamos con una persona que transmitía un sosiego especial y esto, hoy en día, no resulta muy frecuente.
La segunda cosa que estoy descubriendo estos días es que te supiste rodear de buena gente. No de “gente buena”, un poco ñoña, sino de “buena gente”, gente auténtica, dispuesta a amparar amparando, dispuesta a acompañar acompañando y dispuesta a trabajar trabajando. Conoceros y estar a vuestro lado estos días ha sido un placer.
Finalmente decirte que con tu muerte no te has ido. En muchos rincones de Arce, de Aezkoa y de Salazar te seguimos imaginando recogiendo setas, cuidando animales o, simplemente, contemplando los campos. Porque la muerte nos ha privado de verte, de hablar contigo o de tocarte pero no ha podido echarte de aquí ni de nuestros recuerdos. ¡In Memorian, Karmelo!
divendres, 30 abril 2010 at 18:30
Karmelo! el txikito de Ezkaroz!!!…
Sigo llorando tu ausencia y en este llorarte, como esa lluvia perisitente que acaba removiendolo todo en la Tierra, tengo el alma en plena revolucion. Tu marcha veloz hacia otros espacios infinitos, me ha dejado en una reflexión permanente sobre el perdon, la reconciliacion, aprender a transformar nuestras realidades con un poco mas de premura…Te has ido, y hacia tiempo que no te abrazaba, que no brindaba contigo…Siempre has sido un guiño espectacular de la vida y hoy mas que nunca porque te sé sobrevolando nuestras vidas. Hay algo inalterable en el amor…la manera en que sigue su curso aun no viéndonos, la manera en que se posa en el corazon y permanece latente, como un tesoro precioso. Hoy todo este amor lo siento junto a ti Karmelo, junto a Maitina, Kattalin y Maddi…y la fuerza de tu amor, lo siento junto a ellas, en ellas. Abrazo tu vida In Memorian,Karmelo! en un abrazo en el cabe todo. Abrazo todo lo no dicho y lo que te llevo diciendo todo estos dias…Vuela libre, vuela feliz…querido amigo
diumenge, 2 maig 2010 at 12:40
Gracias Pilar y Joan-Carles, por facilitarnos este medio de expresión hacia Karmelo,por su foto y también por la canción, ¡qué bonita!.
Ay Karmelo!!!!!
Qué tristeza tu ausencia, ahora nos queda tu memoria y este presente lleno de tus recuerdos y de tu esencia, gracias a ellos sigues existiendo en todos nosotros/as, en mí.
Mis recuerdos se componen de algunas imágenes que ya guardaré para siempre en mi interior. Sobre todo tus MANOS, tus expresivas manos, tus creativas e inabarcables manos tan capaces de construir, de manejar animales, de acercar para bailar….tus manos.
La pasión compartida por los animales y en especial por las aves rapaces, esas majestuosas señoras del cielo, que nos empeñábamos en identificar y poner nombre.
Y como no,LAS FIESTAS, ¡juerguista, más que juerguista !, en especial recuerdo unas fiestas de Itoiz, a las que nos animamos a bajar y después, de vuelta a casa, a las tantas de la madrugada subimos andando y charlando la cuesta, la cuestita de marras, que nos conducía a descansar.
En fin!!!, son sólo algunas imágenes, que junto con las de los demás forman el gran puzzle de lo que eres y serás siguiendo allá por donde estés, supongo que volando cerca de los milanos.
Un abrazo con mucho, mucho cariño.
Hasta siempre karmelo
Natalia
dimecres, 5 maig 2010 at 7:51
El dia 1 , festejandote todos juntos en las campas de Arce fue precioso , te senti con nosotros , con los que te queremos , te senti orgulloso de tus amigos , de su hacer , de convertir este dolor en palabras , en lloros , musicas , bailes , bertsos ,piedra…
supimos todos juntos estar contigo , cada uno de un palo ( como decia Osio )juntandonos tu y disfrutando de haber coincidido contigo en la vida , rozarnos , querernos
gracias a todos por compartirlo y crearlo y a ti Barber , gracias por ser , te quiero
dijous, 5 agost 2010 at 15:10
sobrina de Karmelo. solamente dejar aquí unos versos en Euskera dirigidos a él.
Doinua: Txuriko.
Ohartu gabe itxi
zitzaizun atea
maite zaituztenengan
jarrita ustea
ta hemendik aurrera
jun zaigu pakea
ezinezkoa baita
zutaz ahaztea.
Maitina, Kattalin ta
Maddiren indarra
aldaketa izan da
bortitza, azkarra
osaba nola itzali zan
zure suaren garra?
onartezina orain
onartu beharra.
Ta orain bukatzeko
pixka bat pentsatu
nola maitatu dugun
ta in gaitun maitatu
Karmelo azken gauza
nahi dizut opatu
ondo dijoakizula
zoriona bilatu.
TRADUCCIÓN:
Sin darte cuenta
se te cerraron las puertas
mientras pensabas
en los que te querían
y de aquí en adelante
se nos ha ido la paz
pues es imposible
olvidarte.
La fuerza de Maitina,
Kattalin y Maddi
el cambio ha sido duro,
repentino
Tío, ¿como se apagó la
chispa de tu fuego?
lo que era inaceptable
hay que aceptarlo ahora.
Y ahora para terminar
pensar un poco
en cómo lo hemos querido
y él a nosotros
Karmelo, lo último
que te deseo
que te vaya bien,
busca la felicidad.
Un pèto
divendres, 10 desembre 2010 at 17:47
Kaixo adizkideak – Pasa el tiempo en la pérfida Albión que seguimos aún recordando los meses y años de atrás!
Pienso en vosotros cada día -EGUNERO Maitina e hijas Maji Katalin! zelan zarete?
Sigo adelante progresando poliki poliki pues ahora con más impetu al tener la tierra en Hapton ya localizada, quizás tenga que vender todos mis cuadros y las estatuas pero si por fin consigo hacer mi balnearia subterráneo, todo lo doy por bien empleado. El año próximo en Liverpool, ahora mi Expo 2010 -11 está en la biblioteca de Brierfield…mi hijo Jondy estudia psicología en el cole de Burnely y me dice que soy bipolar! Ja en todo caso Multipolar, le contesto y dicen que es algo parecido a la esquizofrenia, pues vaya! Me invitaron al Dada Festival en Liverpool el otro día Ay ené qué risas y qué peligros en la copiosa nieve, os hubieses divertido con mis anécdotas! Cómo se reía Karmelo al oirme contar los problems de los ingleses…os recuerdo que el amor verdadero es eterno. Ados? MusuaK
dimecres, 16 març 2011 at 1:22
Karmelo, querido hermano, ya ha pasado un año desde que dejaste aquí tu cuerpo físico, pero no tu Espíritu. Gracias por ser como eres y como fuiste.Gracias a Dios por habernos hecho coincidir en nuestras vidas.Has sido y eres un regalazo para toda/os los que te hemos conocido. Te quiero muchísimo, Begoña